13
Φεβ.
12

Η άλλη «πραγματικότητα» και η πραγματικότητα

Η άλλη πραγματικότητα

Η πραγματικότητα είναι μια και μοναδική. Όσο κι αν ο οδοστρωτήρας του μεταμοντέρνου σχετικισμού παρασύρει την πραγματικότητα και την παραμορφώνει κάτω από το πρίσμα των – τάχα – πολλαπλών και ισοδύναμων όψεων, μεταδίδοντάς την εκ των υστέρων ρετουσαρισμένη ως πολυδιασπασμένη αναγκαιότητα, η εξουσία είναι αυτή που χειρίζεται και θέτει τους κανόνες του επικοινωνιακού παιχνιδιού. Και η εξουσία –σε κάθε έκφανσή της- έχει κάθε λόγο να συντηρεί, να αναπαράγει και να διαιωνίζει ένα σύστημα στρέβλωσης της πραγματικότητας και, υποτίθεται, θέασης και βίωσής της, πολυπρισματικά. Όμως η πραγματικότητα είναι μία και μοναδική. Αυτήν την πραγματικότητα την έζησε χτες ένα τεράστιο μέρος του ελληνικού πληθυσμού με έναν και μοναδικό τρόπο όσο κι αν τα κυρίαρχα media πάσχισαν, και απ’ ότι μαθαίνω τα κατάφεραν, να την παρουσιάσουν ως μια άλλη πραγματικότητα. Ο τρόπος, λοιπόν, που βιώθηκε η πραγματικότητα χτες, 12 Φεβρουαρίου 2012, είχε μυρωδιά από χημικά, είχε κυνηγητό σε όλες τις μεγάλες πόλεις και κυρίως στην Αθήνα, είχε πολύ, πάρα πολύ ξύλο. Είχε άρωμα κρατικής τρομοκρατίας, είχε σαφή πρόθεση να τρομάξει τον κόσμο, να τον ματώσει, να τον διώξει, να τον πληγώσει. Το ότι χτες δεν είχαμε νεκρούς είναι καθαρή σύμπτωση. Αν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί, είναι σίγουρο ότι σύντομα θα μετρούμε τις διαδηλώσεις με όρους πολεμικής ανταπόκρισης. Από την άλλη, όσοι συμπολίτες μας, ανεξήγητα (δεν μπορώ πια να ερμηνεύσω – και δε θέλω – τον ωχαδερφισμό των ανθρώπων που μοιραζόμαστε τον ίδιο αέρα ή καλύτερα που μου στερούν τον αέρα) δεν κατέβηκαν χτες στους δρόμους, βίωσαν μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική, με δυο όψεις: Η μια όψη ήταν ο καθωσπρεπισμός του αστικού συστήματος εντός του κοινοβουλίου που, αγωνιούσε, και καλά, με περισσή υποκρισία να “σώσει” τη χώρα. Συνεπικουρούμενο, δυστυχώς, από μια ανήμπορη και καθεστωτική Αριστερά που ενώ το ξέρει ότι με αυτούς τους όρους και με αυτή την αστική συμπεριφορά μόνο ηττημένη μπορεί να είναι, δεν τολμά να κάνει ένα βήμα πιο πέρα από τον φετιχισμό της διατήρησης της νομιμότητας. Δεν παίρνει τη μεγάλη απόφαση, αφενός να δώσει τις μάχες ενωμένη και αφετέρου να αντιπαρατεθεί στη βία με τον μόνο τρόπο που μπορεί να είναι αποτελεσματικός. Καταλαβαινόμαστε, ελπίζω… Η άλλη όψη ήταν η υπερπροβολή, μέχρι τα όρια της πλήρους διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, των καμμένων κτιρίων και η απόδοση ευθυνών στον πιο εύκολο, διαχρονικά, στόχο: σε κάποιους ανώνυμους “γνωστούς-αγνώστους κουκουλοφόρους”. Πέραν του ότι στις διαδηλώσεις όλοι πλέον φορούν μάσκες και κουκούλες για προστασία, ο μύθος αυτός πρέπει να τελειώσει. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι δυνάμεις της κρατικής καταστολής δε διαθέτουν παρακρατικούς μηχανισμούς υποκίνησης και εκμετάλλευσης καταστάσεων αλλά, ειδικά χτες, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, είχαν τη διάθεση – και πολλοί το έκαναν – να πιάσουν και να πετάξουν πέτρες και καρέκλες και μάρμαρα και κάδους σκουπιδιών. Δεν ήταν όλοι μπαχαλάκηδες… Ο κόσμος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι στις πορείες πρέπει να κατεβαίνει συγκροτημένα και προετοιμασμένος με τα απαραίτητα, αμυντικά μέσα – σε πρώτη φάση – δηλαδή αντιόξινα υγρά, μάσκες, ειδικά γυαλιά κ.λπ. Και σε δεύτερη φάση με όλα τα απαραίτητα μέσα για να επιβιώσει, να μείνει ζωντανός – κυριολεκτικά – απέναντι στη θηριωδία του κρατικού στρατού των ένστολων χοίρων. Η Αριστερά και πάλι δεν μπόρεσε, για πολλοστή φορά, να βοηθήσει αυτές τις χιλιάδες ανθρώπων. Δεν τους έδωσε ένα πλάνο δράσης. Δεν τους είπε πού να πάνε όταν αρχίσει ο χημικός πόλεμος, δεν πρότεινε σημεία συνάντησης και συγκέντρωσης, συγκροτημένης δράσης και αντίδρασης. Αντί η Αριστερά και κάθε κινηματική ομάδα να έχει δώσει σαφείς οδηγίες για το πώς συμπεριφερόμαστε όταν οι απέναντι μας σκοτώνουν, περιορίστηκε στις τηλεοπτικές καταγγελίες της αστυνομικής βίας. Με κραυγές στα κανάλια δεν αποτρέπονται οι μπάτσοι. Χρειάζονται συγκεκριμένες δράσεις: Παραδείγματος χάριν: οι κάτοικοι των Νοτίων Προαστίων συγκεντρωνόμαστε εκεί, τα μέλη του σωματείου τάδε συγκεντρωνόμαστε πιο κει, οι άνεργοι του κέντρου λίγο πιο πέρα κ.λπ και επανασυντασσόμαστε. Και δεν υποχωρούμε. Δεν υπερασπίζομαι επ’ ουδενί τις στρατιωτικού τύπου φανφαρόνικες παρελάσεις-επιδείξεις του ΠΑΜΕ αλλά το ακριβώς αντίθετο: την αλληλεγγύη μας και τη συντήρηση του ενστίκτου επιβίωσης την ώρα που ο στρατός επιτίθεται. Και την αυτονόητη υποχρέωση να το κάνουμε αυτό συγκροτημένα και συλλογικά, δίπλα σε φίλους και γνωστούς. Όσοι άνθρωποι βρέθηκαν χτες στις διαδηλώσεις, είναι σήμερα πιο πλούσιοι σε εμπειρίες. Το σύνθημα που απηχεί καλύτερα τη διάθεση όλου αυτού του κόσμου είναι «Στο δρόμο, στο δρόμο, να σπάσουμε τον τρόμο». Και μαζί του να σπάσουμε τον παραμορφωτικό καθρέφτη της μεταμοντέρνας πολυπρισματικής πραγματικότητας που παρουσιάζουν θραυσματικά τα κυρίαρχα media. H πραγματικότητα που ζούμε είναι μια, μοναδική και ζοφερή. Στο δρόμο, στο δρόμο, να σπάσουμε το ζόφο.

Η πραγματικότητα

Advertisements


Kατηγορίες

Φεβρουαρίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
272829  

Εγγραφή για να παρακολουθείς το blog μέσω email

Μαζί με 978 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: