27
Ιαν.
12

Η άγνοια δεν συγχωρείται

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»
«Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει»
«Η αθάνατη και αδάμαστη ελληνική ψυχή»
«Καταφέραμε να ξεπεράσουμε 400 χρόνια σκλαβιάς, τώρα θα κωλώσουμε;»
«Το ελληνικό δαιμόνιο»
«Ο Έλληνας όταν θέλει, κάνει θαύματα»
«Πέτρα σηκώνεις, Έλληνα βρίσκεις»
«Οι Έλληνες είναι μαχητές, το έχουν στο DNA τους»
«Εθνική Ελλάδος, γεια σου»

Πόσες τέτοιες αυτάρεσκες και ναρκισσιστικές εθνικοπατριωτικές κοινοτοπίες ακούμε καθημερινά, ακόμα και από φίλους και γνωστούς, ακόμα και από ανθρώπους που σεβόμαστε και συναναστρεφόμαστε; Πολλές φορές τις θεωρούμε γραφικότητες. Άλλες φορές τις ξεπερνούμε με μια αφ’ υψηλού ελαφρά απαξίωση. Κάποιες φορές τις προσπερνούμε ως ασήμαντα γλωσσικά παιχνίδια. Οι “γραφικότητες” όμως επιμένουν και εντείνονται, ιδιαίτερα σε χρόνια δίσεκτα όπως τα δικά μας.

Αυτές οι “γραφικότητες” δίνουν δύναμη και κουράγιο σε πολλούς συμπολίτες μας που συσπειρώνονται γύρω από ένα πουκάμισο αδειανό, αυτό της εθνικής ελληνοχριστιανικής υπόστασης ενός -και καλά- ανάδελφου και βαλλόμενου λαού, υποτίθεται τρισχιλιετούς, τετράκις χιλιετούς, πεντάκις χιλιετούς (οι χιλιετίες ποικίλλουν και εξαρτώνται από το βαθμό εθνικιστικής υστερίας από την οποία πάσχει ο εκάστοτε ισχυριζόμενος τα προαναφερθέντα) ομοούσιου, αδιαίρετου και ενιαίου. Που –τάχα- έβρισκε και βρίσκει πάντα το δρόμο προς τη σωτηρία και την επιβίωσή του με οδηγό την ιστορία του, τη θρησκεία του, το αίμα των προγόνων του κ.λπ. Όσο αληθινή είναι η ύπαρξη των Κρυφών Σχολειών (το σημαντικότερο από αυτά, πρέπει να λειτούργησε στον πίνακα του Γύζη), άλλο τόσο καταγεγραμμένη στο DNA μπορεί να είναι μια τέτοια στάση και τάση.

Το μοναδικό Κρυφό Σχολειό που καταγράφηκε στην ιστορία

Η ιστορία δεν μπορεί να αποτιμάται με όρους αίματος και πίστης, ωστόσο δεν είναι δα και λίγο το αίμα που έχει χυθεί στον γεωγραφικά προσδιορισμένο ελληνικό χώρο. Τουρκοκρατία, Βαλκανικοί Πόλεμοι, Παγκόσμιοι Πόλεμοι, Εμφύλιος, Δικτατορία. Και παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα υπάρχει. Ακόμα και σήμερα, λοιπόν, κάποιοι αυτοβαυκαλίζονται ότι η Ελλάδα “θα βρει το δρόμο της” και “θα ξεπεράσει τους σκοπέλους”. Παπάρια… Ερήμην των κοινωνικών κινημάτων και αυταπατώμενη ότι θα τα καταφέρει “γιατί έτσι προστάζει η ιστορία” δεν πρόκειται να βρει κανένα δρόμο. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι μέχρι σήμερα, αυτό το φανταστικό υποκείμενο που λέγεται Ελλάδα κατάφερνε να επιβιώνει και να ξεγλιστρά “against all odds”, ήταν γιατί κάθε “εχθρός” του ήταν προσδιορισμένος και συγκεκριμένος. Ο τρέχων εχθρός, όμως, είναι πέραν κάθε λογικής. Καινοφανής, απρόβλεπτος, άναρχος, βίαιος, σκληρός και εκδικητικός, ο νεοφιλελευθερισμός των αγορών που με περισσή σφοδρότητα επιτίθεται στην Ελλάδα (και συγκεκριμένα στα λαϊκά της στρώματα, στα εργασιακά δικαιώματα, στο κράτος δικαίου και όχι στο κεφάλαιο, στις τράπεζες, στον εγχώριο πλην διεθνοποιημένο πλούτο) και σε άλλες χώρες του νότου δεν ανήκει στις γνωστές ασθένειες που καταπολεμούνται με φάρμακα, η πρόληψη είναι αδύνατη, η ασθένεια θανατηφόρα. Εκτός αν… Εκτός και αν η αντιμετώπιση γίνει με αντίστοιχα νέα “σκευάσματα” που θα πρέπει να ανακαλύψουμε…
Στην “Κατάκτηση της Αμερικής” (εκδόσεις Νήσος), ο Τσβέταν Τοντόροφ περιγράφει τις αιτίες που οδήγησαν τους Ισπανούς του Κορτέζ σε μια σχετικά εύκολη νίκη-μακελειό έναντι των Αζτέκων. Μια από αυτές τις αιτίες ήταν ότι οι Αζτέκοι, λόγω παραδόσεων και θρησκευτικών πεποιθήσεων πιθανώς δεν μπορούσαν να αντιληφθούν και να κατανοήσουν την ύπαρξη, το σκοπό και τις μεθόδους ενός κατακτητή που επιτίθεται με τόση βία και τόσο ισχυρά όπλα. Αυτό που τους συνέβη δεν είχε προηγούμενο, δεν ανήκε στις πιθανότητες της ύπαρξής τους, ήταν απολύτως ανεξήγητο, μη αναμενόμενο, πέραν πάσης φαντασίας, διερρήγνυε την κυκλικότητα του χρόνου, δεν ήταν γραμμένο στα βιβλία. Οι Αζτέκοι του Μοντεζούμα αντιμετώπισαν το “όλως άλλο” των Ευρωπαίων δολοφόνων τους, την απόλυτη ετερότητα και βία των εισβολέων, με όρους μεταφυσικής: αφού δεν ήταν δυνατό να το ερμηνεύσουν με βάση τις έως τότε γνωστές ερμηνείες και εμπειρίες, θεώρησαν με δέος και τρόμο ότι οι Ισπανοί με τα τεράστια καράβια τους, τα πολύχρωμά λάβαρά τους, τα περίεργα ρούχα τους και, πάνω απ’ όλα, με τα ασύλληπτης ισχύος όπλα τους, είναι κάτι σαν πανίσχυρες θεότητες, σαν ανώτερα πλάσματα απέναντι στα οποία είναι αδύνατη κάθε άμυνα. Φυσικά αυτές οι “θεότητες” εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία των Αζτέκων να αντιληφθούν τους σκοπούς τους και τους θέρισαν. Κοντά 500 χρόνια αργότερα, η αμερικανική ήπειρος ακόμα στενάζει από τα απομεινάρια της αποικιοκρατίας. Με το ίδιο δέος απέναντι στον εισβολέα-παντοδύναμο νεοφιλελευθερισμό αντιμετωπίζουμε σήμερα τα πράγματα. Αυτό που μας συμβαίνει είναι μοναδικό, δε φανταζόμασταν ποτέ ότι θα το ζήσουμε. Ακόμα και τώρα πολλοί πιστεύουν ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό μας, “οι Ευρωπαίοι φίλοι μας θα μας βάλουν σε τάξη”, “θα βρούμε το δρόμο μας βρε αδερφέ”, “οι Έλληνες πάντα τα καταφέρναμε στα δύσκολα”. Και εθελοτυφλούμε εναποθέτοντας την ελπίδα στην “ελληνική λεβεντιά”, στο “φιλότιμο”, στο Θεό, στον Τσακ Νόρις και άλλες τέτοιες μπούρδες. Οι Αζτέκοι άργησαν να αντισταθούν γιατί άργησαν να καταλάβουν. Όσο αργούμε κι εμείς τόσο οι νέοι Ευρωπαίοι κονκισταδόρες θα σπέρνουν τον τρόμο, θα εξαπλώνουν την κυριαρχία τους, θα λεηλατούν, θα σφάζουν, θα βιάζουν. Κι εμείς θα τους αντιμετωπίζουμε σα θεότητες, σαν ανώτερους, σαν τη νέμεση. Η νέα αποικιοκρατία βρίσκεται σε εξέλιξη με όλη της την τραχύτητα, τη βιαιότητα και τη σκληρότητα να εκδηλώνεται στην Ελλάδα για να ακολουθήσουν έπειτα και άλλοι τόποι. Η άγνοια δεν συγχωρείται.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΜΑΛΙΝΤΣΕ

Οι στολισμένοι αδερφοί κι οι αδερφές μου
Τους είδαν να φτάνουν απ’ τη θάλασσα
ήταν οι άντρες με τα γένια
που έλεγαν οι προφητείες

Ακούστηκε η φωνή του βασιλιά
να λέει πως φτάσανε οι θεοί
και τους ανοίξαμε τις πόρτες
χωρίς κανένα φόβο για το άγνωστο

Ήταν καβάλα πάνω σε θηρία
σα δαίμονες του κακού
κρατούσαν στα χέρια τη φωτιά
με μέταλλο ήταν ζωσμένοι

Λίγοι μονάχα τολμηροί
πρόβαλαν κάποιες αντιστάσεις
μα όταν το αίμα άρχισε να ρέει
όλοι πλημμύρισαν από ντροπή

Γιατί οι θεοί δεν τρώνε
ούτε γλεντάνε αυτά που κλέβουν
Και κάπου τότε καταλάβαμε
ότι όλα πια είχαν τελειώσει

Μ’ αυτό το λάθος παραδώσαμε
τα μεγαλεία τα παλιά
μ’ αυτό το λάθος γίναμε
σκλάβοι για τριακόσια χρόνια

Η κατάρα έμεινε πάνω μας
γιατί προσφέραμε στους ξένους
την πίστη, τον πολιτισμό,
το ψωμί, τα λεφτά μας.

Ακόμα σήμερα ανταλλάσσουμε μαζί τους
χρυσάφι για γυάλινες χαντρούλες
και ξεπουλάμε τον πλούτο μας
για λαμπερά καθρεφτάκια

Σήμερα, στου εικοστού αιώνα τα μισά
ξανθοί άνθρωποι μας επισκέπτονται ακόμα
και τους ανοίγουμε τις πόρτες των σπιτιών μας
και τους αποκαλούμε φίλους

Αλλά αν φτάσει κάποιος Ινδιάνος,
κουρασμένος από τα βουνά
τον ταπεινώνουμε και τον αντιμετωπίζουμε
σαν ξένο στην ίδια του τη γη.

Ω, υποκριτή, εσύ που κάνεις
τον ταπεινό μπροστά στον ξένο
μα γίνεσαι αλαζόνας
μπρος στους χωριάτες αδερφούς σου

Ω κατάρα της Μαλίντσε
αρρώστια των καιρών μας
πότε θα φύγεις απ’ τη γη μας;
πότε θα αφήσεις ελεύθερο το λαό μας;

Amparo Ochoa (μετάφραση από τα αγγλικά δική μου, δεκτές διορθώσεις)

Advertisements

2 Responses to “Η άγνοια δεν συγχωρείται”


  1. 1 Ταραντα Μπαμπου
    Ιανουαρίου 28, 2012 στο 21:37

    Υπεροχο.΄Ευφυεστατη η αναγωγη.Οσο για ,,το μοναδικο κρυφο σχολειο που καταγραφει η ιστορια,,μενω αναυδη… Απο ποτε ,μονη της η καλλιτεχνικη φαντασια ειναι ιστορικο τεκμηριο΄.


Comments are currently closed.

Kατηγορίες

Ιανουαρίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Φεβ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Εγγραφή για να παρακολουθείς το blog μέσω email

Μαζί με 978 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: