22
Ιαν.
12

Τo Σύνδρομο Jack Lucas

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ JACK LUCAS

Τι φοβάται το ΚΚΕ; Τι συμφωνίες έχει κάνει με το διάβολο; Γιατί δεν τα κάνει “μαντάρα” όλα; Γιατί η ηγεσία του, ναρκισσευόμενη, πανηγυρίζει στα μουλωχτά όταν οι μεγαλοδημοσιογράφοι των διαπλεκόμενων media, οι κάθε λογής Λοβέρδοι, Πάγκαλοι και οι κολλαούζοι τους, τη συγχαίρουν για την, τάχα, “υπεύθυνη στάση” της; Δεν είναι λίγες οι φορές τον τελευταίο ενάμιση χρόνο που ακόμα και οι κρυπτοφασίστες του ΛΑΟΣ έχουν επιβραβεύσει το ΚΚΕ για την περιφρούρηση των πορειών του, για την “ευπρέπεια” των διαμαρτυριών του, εμμέσως για το πατριωτικό του φρόνημα! Το ΚΚΕ περίκλειστο στα σιδερένια μπλοκ των πορειών του με διπλές αλυσίδες με καδρόνια και κράνη για να μην μιανθεί από την αθεράπευτη αριστερίλα των υπολοίπων διαδηλωτών και, αρκούμενο στο δημοσκοπικό και εκλογικό 8±1 %, μη μπορώντας να διαχειριστεί τίποτα περισσότερο, αναλώνεται σε ασκήσεις λεκτικής μονοτονίας με κλισαρισμένες αγωνιστικές φράσεις που εκτονώνουν παρά ισχυροποιούν την πανταχού παρούσα διάθεση του λαού να αντισταθεί, να διεκδικήσει. Να επιτεθεί.

Το “βρώμικο ‘89”, το ΚΚΕ δε δίστασε να συγκυβερνήσει τη χώρα μαζί με τη μητσοτακική δεξιά και σήμερα, μόλις 23 χρόνια αργότερα, δεν μπορεί να συνεννοηθεί ούτε στα ελάχιστα με την υπόλοιπη αντικαθεστωτική αριστερά… Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ πελαγοδρομώντας και ακροβατώντας ανάμεσα στις αμφίρροπες τάσεις και συνιστώσες του, πασχίζει να κάνει την υπέρβαση και να μιλήσει μια πιο ειλικρινή επαναστατική γλώσσα αλλά μονίμως φρενάρεται από έναν κακώς εννοούμενο πολιτικό καθωσπρεπισμό την ώρα που οι βόμβες σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια μας. Τα μικρότερα κόμματα όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τμήματα του ΑΑ χώρου, κινηματικές συνομαδώσεις κ.λπ, και αυτό είναι θετικό, λειτουργώντας αμιγώς κινηματικά, συσπειρώνουν κόσμο και εκφράζουν με συγκροτημένο πολιτικό λόγο προτάσεις επαναστατικές αλλά ο δρόμος που έχουν να διανύσουν είναι ακόμα μακρύς και δύσβατος.
Η Αριστερά στην μνημονιακή καταχνιά εξακολουθεί να πορεύεται πολυδιασπασμένη και να προκαλεί μειδιάματα με τις αποφάσεις των ηγεσιών της για ξεχωριστές συγκεντρώσεις, ακόμα και στην παναττική απεργία στις 17 Ιανουαρίου. Σύντροφοι και συντρόφισσες, έχουμε πόλεμο εδώ κάτω! Αν δειλιάζετε μπρος στο ενδεχόμενο να πάρετε την εξουσία, μπορείτε να αποχωρήσετε και να παραχωρήσετε τη θέση σας σε άλλους. Πάσχετε από το σύνδρομο Jack Lucas και δεν το έχετε πάρει χαμπάρι… Τι είναι το σύνδρομο αυτό; Στην αριστουργηματική κινηματογραφική ταινία του Terry Gilliam “Ο Βασιλιάς της Μοναξιάς” (The Fisher King – 1991), ο Jeff Bridges υποδύεται έναν ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο που μια νύχτα, σε μια έκρηξη οργής, προτρέπει τους ακροατές του να μπουκάρουν σε ένα ακριβό εστιατόριο και να καθαρίσουν τους μπουρζουάδες θαμώνες του. Φυσικά μιλά μεταφορικά. Ωστόσο, κάποιος ακροατής του εκλαμβάνει κυριολεκτικά την προτροπή, εισβάλλει στο εστιατόριο με ένα όπλο και μακελεύει τους αμέριμνους πελάτες. Ο δημοσιογράφος μη μπορώντας να πιστέψει ότι έπαιξε το ρόλο του φυσικού αυτουργού για το αιματοκύλισμα πέφτει σε κατάθλιψη, χάνει τη δουλειά του και επί χρόνια προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ. Αυτό ακριβώς φοβάται η αριστερά σήμερα: να μιλήσει μια γλώσσα μαχητική και δυναμική που θα φέρει το λαό στους δρόμους με άγριες διαθέσεις, με νικηφόρα αποτελέσματα, με αγώνα διαρκείας. Τρέμει η ηγεσία του ΚΚΕ (και του ΣΥΡΙΖΑ;) ότι αυτά που θα πει μπορεί να γίνουν πράξη και να ξεχυθεί ο λαός στους δρόμους ανεξέλεγκτα, να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας με απρόβλεπτες συνέπειες. Επιμένουν οι ηγεσίες της κοινοβουλευτικής αριστεράς να εμπιστεύονται μόνο ό,τι είναι ελεγχόμενο και καλιμπραρισμένο, ό,τι ξεκινά και τελειώνει βάσει προγράμματος, ό,τι είναι θνησιγενές και στοχεύει απλώς στην αύξηση του εκλογικού ποσοστού και όχι στην ανατροπή. Δεν υπαινίσσομαι ως λύση, φυσικά, μια βία για τη βία. Μα μια επαναστατική πρακτική που θα έχει στόχο και όραμα, στο αύριο μα και στο σήμερα. Με όλα τα μέσα και με το όραμα να γίνει πλειοψηφική, προσελκύοντας κάθε οργισμένο πολίτη, εργαζόμενο, άνεργο, μετανάστη, νέο, γέρο. Η ηγεσία της αριστεράς ούτε τις προτάσεις της για την οικονομική κρίση δεν τολμά να ψελλίσει φοβούμενη ότι μπορεί μια μέρα να αναγκαστεί να τις εφαρμόσει. Είναι λίγη και μικρή μια τέτοια ηγεσία την εποχή τούτη. Ο κινηματογραφικός Jack Lucas “θεραπεύτηκε” μόνο όταν κατόρθωσε να γνωρίσει την απλότητα της ζωής ενός μισοτρελλαμένου αστέγου και ταυτόχρονα θύματος της παρορμητικότητάς του. Κατά τη διάρκεια της επίπονης ασυνείδητης θεραπείας, όμως, κατέκτησε με αγώνα και παράνομο τρόπο ένα κυριολεκτικό Άγιο Δισκοπότηρο. Υπέκυψε στην ουτοπία που τον “παρέσυρε” ένας φτωχοδιάβολος. Και βγήκε κερδισμένος.

Για το μύθο του “Fisher King” στο ηρωικό σύμπαν του βασιλιά Αρθούρου, που μελαγχολούσε ανάπηρος, σαν την ηγεσία της αριστεράς σήμερα, αναγκασμένος να περνά το χρόνο του ψαρεύοντας, μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει, θα τα πούμε μια άλλη μέρα.

Advertisements

2 Responses to “Τo Σύνδρομο Jack Lucas”


  1. 1 Stathis
    Ιανουαρίου 22, 2012 στο 22:07

    Κατ αρχή καλή επιτυχία με το blog. Διάβασα με ενδιαφέρον και τα υπόλοιπα που έχεις ανεβάσει. Αλλά να πω κάτι για το συγκεκριμένο. Γιατί κατατάσεις το ΚΚΕ ως κομματικό σχηματισμό εννοώ) στις συνιστώσες της αριστεράς? Εγώ θα το έβαζα μάλλον στις συνιστώσες του χριστιανισμού. Για να εξηγηθώ:
    – ο χριστιανισμός έχει το δίπολο κόλαση – παράδεισος και το ΚΚΕ το δίπολο καπιταλισμός – αταξική κοινωνία
    – ο χριστιανισμός έχει τη βίβλο και έναν ιδρυτή το Χριστό, το ΚΚΕ έχει το Κεφάλαιο και τον Μάρξ
    – ο χριστιανισμός έχει το ιερατείο και το ποίμνιο, το ΚΚΕ έχει το κόμμα και την εργατική τάξη
    – και οι δύο έχουν αγίους, μάρτυρες και οσίους. Έχουν ορθοδοξία και (αναγκαστικά) αντιμετωπίζουν συχνά αιρετικούς

    Πιστεύεις πραγματικά ότι ενδιαφέρονται για την άποψή σου ή των υπόλοιπων αριστερών? (ίσως όσο ενδιαφέρεται ο Άνθιμος για την άποψη της εκκλησίας της έβδομης ημέρας στην πόλη του – έτσι δεν λέγονται εκείνοι οι τύποι αν θυμάμαι καλά?)

    Καλό βράδι

    • Ιανουαρίου 22, 2012 στο 22:59

      Ευχαριστώ για τις ευχές. Έχεις αρκετό δίκιο ως προς τη δογματική στάση του ΚΚΕ αν και η σύγκριση με το χριστιανισμό νομίζω ότι δεν είναι αρκετά επιτυχημένη. Κι αυτό γιατί σε κάποιους μαζικούς χώρους θέλω να ελπίζω ότι την κρίσιμη στιγμή μπορεί σε συγκεκριμένα θέματα διεκδίκησης να συμμαχήσω με ανθρώπους του ΚΚΕ. Π.χ. σε εργασιακούς χώρους υπάρχει πεδίο συνεννόησης. Κατά τα άλλα έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε για να μιλήσουμε για μια αριστερά όπως την ονειρεύομαι. Και την ονειρεύομαι εντελώς διαφορετική από αυτό που μεσσιανικά οραματίζεται το ΚΚΕ. Ως προς τους «μάρτυρες», ο Άκης Γαβριηλίδης το έχει περιγράψει πολύ καλά στην «Αθεράπευτη νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού».


Comments are currently closed.

Kατηγορίες

Ιανουαρίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Φεβ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Εγγραφή για να παρακολουθείς το blog μέσω email

Μαζί με 978 ακόμα followers


Αρέσει σε %d bloggers: